มุมที่กำลังจะหายไป
posted on 16 Aug 2009 05:10 by darkworldteam in GreenWorldตึก ตึก ตึก เสียงตอกเสาเข็มส่งสัญญาณบอกว่านี้เป็นเวลา 09.00 น. (โดยประมาณ)
ผมนอนฟังเสียงนี้จนชินไปแล้ว ในทุกวันหยุด นี่ก็ราวสองสัปดาห์ผ่านไป ภารกิจการลงเสาเข็มยังไม่สิ้นสุดเสียที
บ่อยครั้งเหมือนกันที่ออกมานั่งมองคนงานปฏิบัติหน้าที่ตามค่าแรง พวกเขาเป็นคนที่สร้าง แต่ไม่ได้อยู่ ผู้เดินทางออกจากบ้านมาค้าแรงงานก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ แต่ดูเหมือนพวกเขาก็ไม่ใคร่จะสนใจนัก ไม่ว่าสิ่งที่เขาสร้างจะเลิศหรูเพียงใด หรือจะออกมาเป็นประติมากรรมชั้นเลิศติดอันดับสิ่งมหัศจรรย์ของโลก พวกเขาเพียงแค่ต้องการเงินกลับไปให้ลูกเมียที่รออยู่ที่บ้าน และเหลือพอค่าเหล้าขาวแก้มมะขามเปียก
ผมนั่งมองพวกเขาทำงานพลางถอนหายใจ - จะไม่ให้ถอนหายใจได้อย่างไร ก็มุมตรงระเบียงห้องนี้เป็นมุมโปรดของผม สำหรับนั่งมองฟ้า มองดาวยามเหงา วันนี้เมฆรูปร่างแปลกประหลาดหรือฟ้าเคลื่อนทัพอย่างน่าสะดุดตาก็หยิบกล้องถ่ายภาพออกมานั่งวาดแสงแก้เบื่อไป
ไม่เว้นแต่แม่ยามฝนพรำ ฟ้าร้อง สายอัสนีฟาดกระหน่ำ ก็ยังไม่วายออกมานั่งถ่ายภาพเล่น
แต่ทันใดที่อาคารฝั่งตรงข้ามสร้างเสร็จ มุมหย่อนใจของผมก็จะหายไป อย่างไปไม่มีวันหวนกลับ มุมมองก็เคยเห็นก็จะแคบลง แม้ท้องฟ้ายังกว้างเท่าเดิม แต่สายตาเรากลับมองได้ไม่กว้างเท่าเก่า ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แก่ สายตายังไม่ฝ้าฟาง
ยิ่งนึกก็อดใจหายไปไม่ได้ พลางความคิดก็ยิ่งเตลิดไปไกล ตึกรามบ้านช่องในนครหลวงของไทยทำไมนับวันถึงยิ่งเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น อย่างไม่มีที่สิ้นสุดเสียที ตรงไหนว่าง เป็นต้องถูกกว้านซื้อ เพื่อสร้างอาคารนั่นอาคารนี่ สร้างตึกสูงเสียดฟ้า มองหาพื้นดินไม่เจอ (แม้แต่ผมเองในวันธรรมดาไปทำงาน ผมก็ไม่ได้ก้าวย่างเหยียบลงบนพื้นส่วนไหนที่เป็นดินจากโลกเลย) หากยิ่งคิดไกลไปถึงถนนหนทาง ทางด่วนลอยฟ้า รถไฟลอยฟ้า ทางเดินลอยฟ้า และจิปาถะลอยฟ้าอีกมากมาย อีกหน่อยแม้แต่เม็ดฝนอาจไม่หยดมาถึงเรา ดังนิยายเรื่องชิทแตกของปราบดา หยุ่นเป็นแน่แท้ – ไม่อยากคิดถ้าวันนั้นมาถึง เราจะใช้ชีวิตกันอย่างไร
แม้จะมีอารมณ์เสียดายกับมุมเล็กๆ ส่วนตัวที่หายไป แต่ก็มิอาจทำอะไรได้ เพราะที่ไม่ใช่ของเรา เราพึงไร้สิทธิ์ที่จะออกความเห็นใด จะกู่ร้องให้ฟังว่านี่เป็นมุมของผมนะ ก็ใช่เรื่อง ก็ได้แต่ทำใจปล่อยให้มันเป็นไป โธ่ ทัศนียที่รัก
พอได้นั่งคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งเตลิดไปไกล...
จำได้เลือนรางว่าหนังสือพิมพ์เคยนำเสนอข่าวเรื่องการสร้างสวนสนุกที่ไหนสักที่ อาจจะดูดีเหมาะแก่การท่องเที่ยวและพักผ่อนหย่อนใจ แต่ดูไม่ดีเลยในเรื่องทัศนียภาพ
ณ ที่แห่งนั้น หากสวนสนุกสร้างเสร็จ ผู้คนจะสามารถขึ้นชิงช้าสวรรค์นั่งชมวิวของเมืองเห็นวัดวาอารมอันวิจิตรศิลป์ตามภูมิปัญญาบรรพบุรุษที่คนอย่างขุนเดชรักษาไว้ แต่คนมาเที่ยววัดคงไปถึงสวรรค์ดาวดึงส์ครั้นเมื่อถ่ายรูปโบสถ์มาแล้วมีแบ็คกราวน์เป็นชิงช้า
การสร้างตึกรามอาคารต่างๆ เป็นสิ่งผิดไหม ไม่ผิด และก็ไม่ได้ออกลูกแอนตี้วิ่งไปค้าน เพียงแต่ขอร้องอะไรอย่างได้ไหม รบกวนเวลาไม่มากช่วยดูบริบทโดยรอบด้วย คงตลกพิลึกหากเอาร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมงไปไว้ที่แม่กลอง อุ้มผาง กลางป่า คิดไปได้ เขานอนกันแต่หัวค่ำแล้วพ่อคุณ คงไม่มีใครนึกครึ้มอยากกินแฮมเบเกอร์กลางดึกดอกอ้ายทิด
นึกได้อีกเรื่องถึงกฎหมายแบบไทยๆ บางพื้นที่มีการระบุอย่างชัดเจนว่าตรงนี้ห้ามสร้างตึกสูงเกินจำนวนเท่านั้นเท่านี้ชั้น ออกกฎหมายว่าอย่างเรียบร้อย แต่พอโครงการรัฐเข้ามา ปาเข้าไปอาคารจะสี่สิบชั้นทำไมไม่มีใครห้าม ไหนว่าตึกสูงทำลายทัศนียภาพไง โถ่... นี่กระมังที่เขาเรียกว่าสองมาตรฐาน
ผมไม่โทษดอกว่าเป็นความผิดของใคร และก็ไม่ห้ามด้วยหากใครจะทำอะไร ในเมื่อนี่เป็นเมือง และเมืองก็ต้องได้รับการพัฒนาให้เท่าทันตามความเป็นเมือง และคนในเมืองก็ต้องอยู่อย่างคนในเมือง จะมานั่งเว้าวอนหาอารมณ์สุนทรียะ เงี่ยหูฟังธรรมชาติร้องเพลงคงไม่ได้ - มันไม่มี
แต่บางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่าการพัฒนาแต่ละหนนั้น ทำเพื่อใคร และใครจะได้ประโยชน์
ถ้าเพื่อส่วนรวมนั้น ผมก็ยินดีเสียมุมมอง (ฟ้า) ส่วนตัวไป และพร้อมออกแรงลงมือช่วย
แต่หากหวังเพียงเพื่อตัวคนเดียวโดยไม่สนใจว่าใครอื่นเป็นอย่างไรแล้วนั้นไซร้ อย่าหวังว่ากูจะยอม
....................................
ปิดท้ายด้วยภาพถ่ายจากมุมเล็กๆ ที่นั่งมองเป็นประจำ
อัสนีและวสันต์
การเดินทางบนท้องฟ้า
...............
ส่วนนี้คือภาพปัจจุบัน
(แต่จะว่าไปเสียดายวิวสวย ๆ เหมือนกันค่ะ..)
โดยเฉพาะเซเว่น
เปิดได้ทุกมุมเมือง
ร้านชำเล็กๆหาได้ยากมากขึ้นทุกที
แต่ดีนะ แถวบ้านเราที่นครปฐม
ยังไม่มีเซเว่นเข้ามาเลย
ร้านชำเก่าๆตั้งแต่สมัยเรายังเป็นเด็ก
ก็เลยยังอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
^0^
#1 By tae_moship on 2009-08-16 05:29