DARK WORLD TEAM

เหมือนเป็นธรรมเนียมในแต่ละสัปดาห์ หลังจากที่หนักหนากับประเด็นสิ่งแวดล้อมที่ Blog นี้นำเสนอไปแล้ว ก็จะมาผ่อนคลายกับเรื่องเรื่อยเปื่อยของเจ้าของ Blog กันบ้าง สัปดาห์ละครั้งเป็นอย่างน้อย (หรืออาจมากกว่าตามแต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะอำนวย)

วันนี้ก็เช่นกัน ศุกร์สุดสัปดาห์เลยอยากชวนพักไม่เอาประเด็นหนักๆ มาให้อ่าน พรุ่งนี้วันเสาร์ วันหยุดของใครหลายคนก็ไม่อยากให้ตื่นมาด้วยอารมณ์หม่นหมองด้วยฤทธิ์เรื่องราวเลวร้ายเหมือนอย่างที่ จขบ. ตื่นมาด้วยอาการมึนงงที่เรียกว่าแฮงค์

หลังจากที่ผมเริ่มต้นมาทำ Blog ที่นี่ (วันที่ 16 ม.ค. 52) ระยะแรกเขียนบ้างไม่เขียนบ้าง นานๆ อัพเดตที จนมาช่วงเดือน มิ.ย. เป็นต้นมาก็เริ่มอัพถี่ขึ้น เพราะเริ่มเห็นมีคนสนใจมาอ่านกันมาก

อานิสงค์ตรงนี้คงมาจากประเด็นเรื่อง นินทาหมีแพนด้า ที่เขียนลง ซึ่งเป็น Entry แรก ที่มีผู้อ่านเข้ามา Comment เยอะ (25 Comment) และต่อด้วยเรื่อง คนไทยที่ยังรักช้างไทย อันเป้น Entry แรกของ Blog นี้ที่ติด Hot Posts และทำให้ใครหลายๆ คนได้หลงเข้ามาสู้วังวนแห่งนี้

และติดตามจนเรื่อยมา

จะว่าไปแล้ว คนที่มาอ่าน Blog DarkWorld หรือโลกมืด (ไม่ใช่หน้ามืด) จะเป็นเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันทาง Exteen ทั้งนั้น ส่วนเพื่อนเก่าแก่ที่รู้จักกันมา ผมไม่ค่อยได้บอกใครนักว่าตัวเองมาเขียนอยู่ที่นี้ด้วย

จะมีก็วันสองวันก่อนที่ผมส่งลิงค์ไปให้เพื่อนรักคนหนึ่ง ที่มีรสนิยมการทำงานแบบเดียวกัน ไม่ได้หมายถึงงานอนุรักษ์นะครับ แต่หมายถึงชอบทำกิจกรรมนานาที่ไม่ค่อยอยู่ในสารบบที่คนทั่วไปทำนัก

ผมส่งลิงค์ให้เขาทาง MSN ของคืนหนึ่ง พอรุ่งขึ้นอีกวัน ผมก็เจอเพื่อนคนนี้ทาง MSN เช่นเดิม

น่าตกใจที่เพื่อนของผมคนนี้อ่านจบทุก Entry เขาบอกมาอย่างนั้น 

ผมเดาว่าเพราะมันเป็นคนชอบอ่านหนังสือยู่แล้ว และอ่านหนังสือเร็ว มันคงทำได้ในคืนเดียวในการอ่านกว่า 70 เรื่อง ที่ผมอัพลงไป

พร้อมกับ Comment กลับมาว่า “อ่าน Blog มึงแล้วอยากตายวะ อ่านแต่ละเรื่องแล้วเกิดเป็นคนมันเ_หี้_ย จริงๆ”

ผมไม่ได้ตอบอะไรมันไป เพราะเคารพในความคิดของเพื่อนผมอยู่เสมอ

พอย้อนมาอ่านงานของตัวเอง ก็คิดแบบเดียวกับมัน เออ... จริงว่ะ เราเขียนแต่เรื่องเลวร้ายของมนุษย์จริงๆ

ก็เป็นความเห็นหนึ่งของเพื่อนผมนะครับ ที่บอกว่าอ่านแล้ว ไม่ไหว ไม่อยากเป็นคน เพราะคนทำได้ขนาดนี้เชียวหรือ

หลังจากอ่านงานตัวเองหลายๆ เรื่อง ผมก็ปลอบใจตัวเอง มันก็คือความจริงนี่หว่า แต่ก็ใช่ว่ามนุษย์จะเลวร้ายไปเสียหมด มนุษย์ดีๆ ที่เข้าใจและพยายามทำสิ่งดีๆ เพื่อโลกก็ยังมี แต่ผมอาจจะนำเสนอด้านนี้น้อยไปหน่อยก็เท่านั้นเอง

ส่วนหนึ่ง คงเป็นเพราะความตั้งใจว่าอยากนำเสนอเรื่องราวด้านลบที่เป็นปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม ระบบนิเวศน์อยู่แล้ว จึงได้เขียนเรื่องส่วนใหญ่ไปแบบนั้น

แล้วจากระยะเวลาที่ผ่านมา ก็พบว่า อย่างน้อยผมก็ยังมีหลายๆ คน ที่มาอ่านและเข้าใจว่ามันคืออะไร แต่ละเรื่องมีความเป็นมาอย่างไร

วันนี้ผมเลยอยากย้อนถามคนอ่านบ้างว่า (นอกจากเพื่อนผม) ที่ผมเขียน มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือ มนุษย์เราเลวร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ จะรับไม่ได้มากมายขนาดนั้นเชียวหรือ

จะยอมตายเพราะทนมนุษย์ด้วยกันเองไม่ไหว หรือจะอยู่ยืนหยัดสู้เพื่อโลกของเรากัน

คำตอบทั้งหมดขอถามทุกคนที่เข้ามาอ่าน

เพราะพวกคุณทุกคน คือ ความหวังของผม ที่จะช่วยสานต่องานด้านนี้ที่ผมกำลังทำ ซึ่งไม่สามารถทำได้สำเร็จด้วยตัวเองเพียงคนเดียว