DARK WORLD TEAM

เพื่อนผมคนหนึ่งเพิ่งกลับจากการไปเที่ยวน้ำตกแห่งหนึ่งได้ตั้งข้อสังเกตว่า น้ำตกทุกที่ที่กูไปแม่งมีแต่ข้าวเหนียวส้มตำไก่ย่างให้แดก

ผมเองพอมานั่งคิดประโยคที่มันบอกก็เห็นจะจริง แม้ว่าจะยังไม่ได้ไปทั่วทุกที่ก็ตาม แต่ที่ไหนที่มีน้ำตกเป็นแหล่งเชิดหน้าชูตา  ก็มักมีร้านค้าสวัสดิการที่ผู้ดูแลเปิดให้เช่า  และส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารดังว่า

ไม่รู้ว่าเรามีวัฒนธรรมแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน เมื่อไหร่ที่ไปก็อดไม่ได้ที่จะสั่ง หรือเพราะไม่มีอย่างอื่นให้สั่ง หรือว่ากินข้าวผัดตอนชมน้ำตกไม่อร่อยหรืออย่างไรก็ไม่อาจทราบได้

นอกจากข้าวเหนียวส้มตำแล้ว ไอเพื่อนของผมมันยังเอ่ยปากชมอีกว่า เดี๋ยวนี้ไปกันสบายๆ ไม่เหมือนเมื่อก่อน ไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่ต้องเตรียมอะไรไปแล้ว ไปหาเอาดาบหน้าก็ได้ ที่ทำงานอุทยานฯ หรือที่ไหนๆ ก็มีพร้อม จะมีข้อเสียก็แต่ร้านพวกนี้ปิดตามเวลากำหนดเท่านั้นล่ะ

ปกติแล้ว ผมกับเพื่อนคนนี้สมัยเรียนมักไปเที่ยวตามแหล่งสถานที่ท่องเที่ยวตามธรรมชาติด้วยกันเสมอ อุทยานแห่งชาติหลายแห่ง น้ำตก หรือนอนลอยแพบนน่านน้ำนิ่งสงบของเขื่อนศรีฯ ต่างก็เคยมาแล้ว แต่พอมาเจอประโยคล่าสุดของมัน ทำเอาผมอึ้งไปพักใหญ่ เลยถามมันกลับไปว่าตกลงว่ามึงอยากไปสบาย (ไม่ใช่ไม่ตาย)

มันก็สวนมาทันทีว่าก็เออสิ ถ้าไปแล้วไม่สบาย จะไปทำไม วันหยุดจากการทำงาน ก็อยากไปเที่ยวพักผ่อนแบบสบายๆ บ้าง แต่ขอแบบเป็นธรรมชาติๆ นะ

....

หลังจากผละจากมันมา ผมก็ได้แต่คิดว่า บางทีเราอาจลืมความหมายที่แท้จริงของการไปเที่ยวยังสถานที่ท่องเที่ยวตามธรรมชาติไปแล้วหรือเปล่า

จริงอยู่ที่ว่าเลาเราอยากพัก เราต่างก็อยากพักอย่างสบายๆ ด้วยกันทั้งนั้น คงไม่มีใครอยากไปลำบากในวันเสาร์อาทิตย์ให้เหนื่อยล้าเพื่อกลับเข้ามาทำงานในเช้าวันจันทร์ดอก

แต่ให้ตายสิ นี่มันสถานที่ท่องเที่ยวแบบธรรมชาตินะ

คนที่จะไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวที่ยังคงเป็นธรรมชาติอยู่นั้น ย่อมเป็นคนที่ถูกธรรมชาติเลือกแล้วว่าเหมาะสม พร้อมที่จะสามารถปรับสภาพกายให้เข้ากับธรรมชาติได้ สามารถนอนกางดินกินกลางทรายได้ สามารถที่จะอยู่กับยุงและทากได้

ความจริงที่ว่าเหล่านี้ มันคือความลำบาก แต่นั่นก็คือ การควบคุมปริมาณของคน ขยะ และการทำงานของธรรมชาติที่พร้อมจะฟื้นตัวได้อย่างไม่ยากเย็นหลังจากคนที่หนึ่งออกไปก่อนคนที่สองจะเข้ามา

ธรรมชาติได้เลือกให้คนคนหนึ่งไป แต่ไม่ได้หมายความว่าให้ใครคนใดไปก็ได้ และที่สำคัญ เราไม่มีสิทธิที่จะแปรสภาพสถานที่ท่องเที่ยวเหล่านั้น ให้เป็นตลาดนัดขนาดย่อมของคนชอบเที่ยว (แต่ทุกวันนี้มันกลับเป็นว่าเรานั้นได้แปรเปลี่ยนสถานที่เหล่านั้นไปแล้ว)

ตลกที่ไม่ว่าไปที่ไหน เบื้องหน้าสถานที่ต่างถูกแปรสภาพไม่ต่างกัน ร้านค้า ที่พัก ผุดขึ้นมากมาย เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่จะเข้ามา โดยไม่สนว่าธรรมชาติรับได้แค่ไหน

พอที่ที่หนึ่งพังไป ก็เฮโลไปสร้างที่ใหม่กันต่อ ทำลายกันเป็นทอดๆ ตามนโยบาย เที่ยวเมืองไทยไม่ไปไม่รู้

ไม่ไปคงไม่รู้ว่ามันเสื่อมโทรมแค่ไหน หรือไม่ไปก็คงไม่พัง

สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติแห่งหนึ่ง เป็นน้ำตกสวยหรู ทุกๆ ปี จะมีน้ำไหล ให้เราเห็น แม้ว่าจะเป็นหน้าแล้งก็ตามที แต่ทำไมเดี๋ยวนี้หน้าแล้ง สายธารอันงดงามที่ธรรมชาติสร้างไว้จึงเหลือแต่ซากปรักหักพังของเศษขยะที่คนไปเที่ยวได้ทิ้งให้ดูต่างหน้าแทน

ก็เพราะการเรียกร้องความสะดวกสบายทั้งนั้นล่ะ

มันไม่เคยมีน้ำตกสายไหน ที่อยู่ริมถนนหลวง แต่เราก็ตัดถนนผ่านป่าเข้าไป เพื่อให้สะดวกต่อการเข้าถึง เราถางป่าจำนวนมาก เพื่อมันให้เป็นที่โล่งเตียนสำหรับการสร้างเกสเฮาส์ราคาหลายพันต่อคืน และเราได้ทำลายป่าต้นน้ำอันเป็นวงจรสำคัญในการหล่อเลี้ยงให้สายน้ำยังคงมีอยู่ไม่ว่าฤดูกาลไหน (ซ้ำร้ายคนปลายน้ำนี่สิ แทบจะร้องไห้ เพราะไม่มีน้ำจะใช้ ลำพังเขาใช้น้ำขี้ตีนคุณก็แย่แล้ว)

ทำไมหน้าร้อนเดี๋ยวนี้ ถึงไม่มีน้ำให้ได้เล่น แล้วทำไมหน้าฝนน้ำจึงหลากจากป่าอย่างแรงจนมีข่าวคนตายเป็นว่าเล่น

คำตอบที่ได้คือการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ

ใช่การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศนั้นคือส่วนหนึ่ง แต่ตัวการของการเปลี่ยนของสภาพอากาศล่ะ คืออะไร มันคือความสะดวกสบายที่เราต่างถวิลหากันนักใช่หรือไม่

อย่าคิดว่าไม่เป็นไร อย่าคิดว่ามันไม่มีผลกระทบแค่ว่าสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆ จะหายไป เรื่องราวมันไม่ได้ง่ายแค่นั้น ยังมีอื่นๆ อีกมาก หากคิดจะเที่ยวยังสถานที่ที่ยังคงความเป็นธรรมชาติ

ไม่ใช่สักแต่สั่งส้มตำกินกันอย่างเดียว